İşhakder Açıklaması:

BDP GRUBU ADINA ERTUĞRUL KÜRKCÜ (Mersin) – Sayın Başkan, sevgili arkadaşlar; bu düzenlemeyle birlikte yurt dışında yaşayanların oy kullanmaları belli esaslara bağlanmak isteniyor. Bu açıdan, elbette, yurt dışındaki yurttaşlarımızın, Türkiye’nin neresinden olurlarsa olsunlar, bu seçimlere etkin bir biçimde katılma yolunun açılması çok iyi ve önemli.

Ben, kendim, hayatını yurt dışında çalışarak geçirmiş bir işçinin oğluyum. 2 kardeşim de hâlen, biri emekli, biri de yurt dışında çalışmakta. Onların önümüzdeki seçimlerde oy kullanacak olmaları beni sadece memnun eder. Sanırım, oylarını benim istediğim istikamette kullanırlar. Ama ben bu yasa düzenlemesi yapılırken bu seçmenlere sadece pasif birer oy makinesi olarak bakıldığını hepimizin gördüğünü sanıyorum çünkü onların sadece seçimlerde oy kullanmalarıyla ilgili bir dizi tartışma var fakat onların seçilmeleri hakkında herhangi bir hüküm yok. 2,5 milyondan fazla seçmenin oy kullanacağı bir iklimde bunların arasından kimilerinin seçilebilecekleri, bu seçimlere seçilecek kişiler olarak da katılabilmelerinin yolu açılmalı, özendirilmeli, teşvik edilmeliydi. Kaldı ki ben komisyon raporlarını da inceledim, aslında, nasıl oy kullanmak, nasıl seçimlere katılmak istediklerine dair, yurt dışında yaşayan yurttaşlarımızın görüşlerinin alındığına dair herhangi bir işaret göremedim. Sadece, pasif birer oy makinesi olarak değerlendirildiklerini ve bunun da bu kanunun ruhuna işlediğini söyleyebilirim.

Aslında bu, Türkiye’deki genel gidişe uygun. Genel olarak son on yıldır Türkiye’nin siyasi mekanizmalarına ve idari düzenlemelerine damgasını vuran Adalet ve Kalkınma Partisi, esas olarak seçmenleri birer oy makinesi, Meclisi bir kanun fabrikası, bizi de onun işçileri olarak görüyor, hatta çoğu zaman, işçilerin sahip olduğu haklardan da azına razı olarak angarya usulü çalışmamızı uygun buluyor. Dolayısıyla, bu yasaya bunun yansımaması düşünülmez idi.

Ancak, benden önceki konuşmacıların söyledikleri bir başka mesele, burada çok daha önem kazanıyor çünkü bu oy kullanma süreci, esasen Dışişleri Bakanlığının idaresine bir bütün olarak bırakılmış durumda. Ben, Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun dünyayı yönetme ihtirasının, aslında bütün yurt dışında yaşayan, 115 ülkedeki seçmenleri de yönetme ihtirasına tercüme olduğunu düşünüyorum. Kabul edilemez bir düzenlemeyle idarenin eline, Hükûmetin eline bütün oy kullanma mekanizması teslim ediliyor.

İkincisi, elektronik oylama yolu ki bu konuda esasen elektronik bütün işlemlerin Türkiye’de son beş yıldır nasıl bir rezaletler, skandallar, yolsuzluklar dizisi hâlinde ortalığa döküldüğünü hatırlatmama gerek bile olmadığını düşünüyorum. Burada da karşımıza çıkacağından, doğrusu, korkarım.

Redhack’ın son iki aydır emniyetten silahlı kuvvetlere, oradan nüfus dairelerine, AKP’nin kendi bilişim sistemlerine girerek nasıl bu zayıf sistemleri test ettiğini ve hiçbirinin bu stres testinden geçemediklerini görüyoruz. Peki, nasıl olacak da bu uluslararası bir işlem mekanizması içerisinde güvenli sonuçlar verecek? Hadi Redhack dışarıdan bunu test ediyor, peki, içeriden buna müdahale etmek arzusu olmadığını niye peşinen kabul edelim? Bütün bu yolsuzlukların, ÖSYM ve diğer elektronik işlemler sırasında esasen içeriden yapıldığını biliyoruz.

Hiçbir şekilde güvenli olmayan, adil olmayan, demokratik olmayan, yurttaşların iradesine dayanmayan bir seçim sistemi içerisinde -demin Sırrı Sakık arkadaşımızın da söylediği gibi- üstelik bu sefer şu an Parlamentoda bulunan partilerden bir tanesi de seçim kurullarının dışında bırakılıyor yani Barış ve Demokrasi Partisi. Niçin? Niçin Türkiye’dekinin bir yansısı, bir kopyası olmuyor? Niçin bağımsızlar da ayrıca katılamıyorlar? Mersin’de benim danışmanlarım -ben bağımsız olarak girdim seçime- bütün sandık kurullarında, bulabildiğim kadar seçim gözlemcisi buralarda çalıştı. Niçin yurt dışında çalışmayacak? Niçin Barış ve Demokrasi Partisi neredeyse yüzde 7′ye yakın bir oya sahip olduğu hâlde buralardan dışlanacak? Türkiye dışında yeterince BDP taraftarı yaşamadığından mı yoksa haddinden fazlasının yaşadığından mı kuşkulanılıyor? Bunu bilmiyorum. Bu adaletsizliğe nasıl içiniz razı oluyor? Nasıl oluyor da partilerden birisini silip atıveriyorsunuz, siz yoksunuz, sayılmıyorsunuz diyebiliyorsunuz? Buna da var mı bir lafınız Sayın Bakan? Bence makul bir yanıtınız olamaz. Hiçbir makul yanıtınız olamaz, çünkü uluslararası alanda Barış ve Demokrasi Partisinin seçime katılabilecek olan, seçmen olabilecek kitlesinin oranı Türkiye’dekinden fazladır, bunun sebeplerini de siz biliyorsunuz. İnsanların yurt dışına göçünü, siz, pek çok yanlış uygulamanızla, baskınızla teşvik ettiniz. Şimdi, niçin bu insanlar seçmen olabilecekler fakat seçim kurullarında çalışamayacaklar, bununla ilgili hiçbir bilgi de yok. Ama, bütün bunlar hepsi doğru bir biçimde gerçekleşmiş olsaydı bile gene de yanlış bir seçim için oy kullanmış olacaklardı, çünkü yüzde 10 barajının geçerli olduğu, Partiler Kanunu’ndaki bir dizi yasağın geçerli olduğu, yani toplum iradesinin, seçmen iradesinin sandığa yansımasının önünde yüzlerce engelin bulunduğu bir seçim sistemini etkin bir biçimde katılmaları bu yurttaşlarımızın aslında çoğunluk iradesinin tecellisi bakımından bir etkinlik hâline gelebilecekti. O yüzden madem ki bu yasalarda düzenlemelere başlandı, o zaman şuradan başlamak gerekmez miydi: Seçim Yasası, Siyasi Partiler Yasası, buradaki demokratik katılımı önleyen engeller, burada çeşitli toplum kesimlerine sağlanması gerekli ve mümkün olan pozitif ayrımcılık hükümlerini önce gözden geçirip, ondan sonra yurt dışındaki yurttaşlarımızı bu sürece nasıl etkin bir biçimde katacağımızı düşünmek yerinde olmaz mıydı? Ama öyle anlaşılıyor ki, hükûmet partisinin, iktidar partisinin acelesi var, çünkü bir başkanlık rejimi, kendilerinin biçtikleri bir anayasa oylaması ve 2014 yerel seçimleri bakımından bütün bu telaşa onların niye kapıldıklarını mümkün.

Ben size sadece şunu söyleyebilirim: Getirdiğiniz engeller, getirdiğiniz yasaklar, ne olursa olsun, ne yaparsanız yapın, ne düzenlemeler yaparsanız yapın, 2014 yerel seçimlerinde size bu yerel seçim çevrelerini zindan edeceğiz, sadece Türkiye’nin doğusunda değil, Türkiye’nin batısında da. Burada hiç kimse istediği gibi at koşturamayacak, Türkiye’de sosyal muhalefet, Halkların Demokratik Kongresi, Barış ve Demokrasi Partisi ve müttefikleri, yerel seçimlerde bir yerel demokrasi için Türkiye’nin halkının, halklarının kendi oldukları her yerde kendi kendilerini yönetmeleri için bugünden başlayarak örgütlenmeye girişecek.

Biz bugünden ilan ediyoruz: Bu seçimlere, Halkların Demokratik Kongresi, Barış ve Demokrasi Partisiyle birlikte Türkiye’nin bütün sosyalist ve demokratik güçleri bir arada katılacaklar. Hangi engelleri koyarsanız koyun Avrupa’da da bunun bir yankısı olacak. Bu yankıyı, Türkiye’nin her tarafından duyacaksınız. Türkiye’de kurmak istediğiniz başkanlık rejimini de, tek parti diktatörlüğünü de size hiçbir seçim sistemi vermeyecek. Neresinden girerseniz, biz onun karşısına bir engeli koymayı başaracağız. Merak etmeyin, bunların hiçbirisi sizin sandığınız gibi engeller değil. Halkın iradesi, halkın gücü, halkın örgütlenme girişkenliği ile bütün bunlara karşılık vereceğiz.

Bu nedenle ben size “Yol yakınken bunu bir kere daha değerlendirin.” derim ama hangi engelleri koymuş olursanız olun yurt dışındaki seçmenler de Türkiye’de demokrasi, özgürlük, adalet, hak ve sosyal ve iktisadi taleplerin gerçekleşmesi peşinde olan bütün Türkiyeliler -hangi milliyetten, hangi kökenden olursa olsun- sizin karşınızda demokrasinin bir imkânı olarak dikilecekler.

Ne yazık ki, bir kere daha bu yurttaşların seçim kullanmalarına ilişkin düzenlemeyle siz demokratik bir sınavı kaybettiniz, demokrasi testinde sınıfta kaldınız. Sizi peş peşe çaktırarak belgeyi elinize vereceğiz hiç merak etmeyin.

10 Mayıs Çarşamba günü başlayan şenliğin ilk gününde çeşitli müzik grupları sahne aldı. 11 Mayıs Perşembe günü şenliğe BDP/Blok İstanbul Milletvekili Sebahat Tuncel konuşmacı olarak katıldı. Yaklaşık 500 kişinin katıldığı şenlikte Tuncel, AKP zulmüne karşı çıkmanın tek yolunun Halkların Demokratik Kongresi zemininde bir araya gelerek güçlü bir mücadele yaratmak olduğunu söyledi ve “Tarihte zulmedenler oldukça direnenler de olacaktır. Biz direnmeye devam ediyoruz. Onların tekli çizgilerine karşı bizim çoklu çizgilerimiz var. Bu ülkede tek millet yok, tek din yok, tek düşünce yok. Terörle Mücadele Yasası çöpe gitmeden yeni bir anayasa yazılamaz” dedi. Aynı gün şenlik Halit Bilgiç ve yine çeşitli müzik gruplarının katılımıyla devam etti.

Şenlik 12 Mayıs Cuma son günü yine müzik gruplarının katılımı ve sine-vizyon gösterisi ile son bulacak.

Mersin 68′liler Derneği’nin organize ettiği Anma Etkinliği, 68′liler Barış ve Kardeşlik Ormanı’nda yapıldı. BDP Mersin Milletvekili Ertuğrul Kürkçü, Hakkari Milletvekili Adil Kurt, CHP İstanbul Milletvekili Süleyman Çelebi, Yılmaz Güney’in eşi Fatoş Güney, Ahmet Kaya’nın eşi Gülten Kaya, sanatçı Mustafa Alabora, şair Sezai Sarıoğlu, Deniz Gezmiş’in birlikte yola çıktığı, birlikte yargılandığı çok sayıda arkadaşı, Akdeniz Belediye Başkanı Mehmet Fazıl Türk, bazı sol siyasi partilerin genel başkanları ve temsilcileri ve her yaştan yüzlerce insanın katıldığı etkinlikte, resim sergileri ve çeşitli sivil toplum örgütlerinin stantları da açıldı. Ormandaki ağaçlara ‘mücadelede yaşamını yitirenlerin’ fotoğrafları asıldı.

Anma programında konuşan BDP-Blok Mersin Milletvekili Ertuğrul Kürkçü, Mersin’in Türkiye’de 1968’de başlayan devrimci hareketin ve bugüne kadar sürüp giden bütün sosyalist mücadelelerinin bir simgeye kavuştuğu, bir ormanla taçlandırıldığı tek kent olduğunu vurguladı. “O nedenle her yıl buradayız” diyen Kürkçü, her yıl burada biraz daha büyüyen, biraz daha güçlenen, biraz daha kapsamlı hale gelen anma ile geçmişi bugüne bağlamaya, bugünü geleceğe yönlendirmeye çaba gösterdiklerini kaydetti. Kürkçü, “Bu, geleceğe doğru bir yürüyüş, bu Mamak Cezaevi’nin avlusunda son verildiği sanılan hayatların Türkiye’nin her yerinde her gün yeniden çoğaldığını düşmanlara gösterdiğimiz bir gün” dedi.

1968’de başlayan, 1971’de silahlı direnişe dönüşen ve 1980 darbesiyle ağır bir yenilgiye uğratılan devrimci hareketin yeniden yola koyulma çağının çoktan geldiğini ifade eden Kürkçü, “Çünkü karşısında ayaklandığımız her şey bugün yerli yerinde duruyor. Amerikan emperyalizminin Türkiye’deki hakimiyeti yerli yerinde, burjuvazinin hakimiyeti daha da genişleyerek sürüyor. Gericilik her tarafta kol geziyor. Halklara karşı sürdürülen baskı ve dışlama, zulüm her zamankinden daha çok. Ama bugün 1970’lerden farklı olan bir şey var; o da genişleyen bir halk muhalefeti, sadece devrimcilere bırakılmayan bir devrimci mücadeledir. Deniz Gezmiş geride hiçbir kitap, hiçbir makale bırakmadığı halde, her geçen gün büyüyen bir önderdir. Deniz Gezmiş, hepimizin adına son soluğunda o gün kayda geçmeyen 16 kelimeyle aslında geleceğin devrimci programını ortaya koydu. Bir, Marksizm-Leninizme bağlıyız. İki, Kürt ve Türk halkının ortak mücadelesinden yanayız. Üç, ABD’nin hakimiyetine, emperyalizme ve kapitalizme karşıyız. Türkiye devriminin değişmeyen programı bu üç cümlede, 16 kelimede özetlenmiştir. O sözleri bugün 1972 6 Mayıs’ının bütün ateşiyle hep birlikte haykırıyoruz. Biz burada matem tutmaya değil, güneşe akın yapmaya geldik” diye konuştu.

Konuşmaların ardından, Barış ve Kardeşlik Ormanı girişinde yer alan binada oluşturulan Deniz Gezmiş Akademisi, katılımcılar tarafından kurdele kesilerek açıldı. Katılımcıları içeride, tamamen metalik renge boyanmış, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’ı simgeleyen üç genç, idama giderken söyledikleri son sözleri söyleyerek karşıladı. Akademide ilk dersi, 68 kuşağından Atilla Keskin verdi. Keskin, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının birer sosyalist isyancı olduğunu, bu yönlerinin unutulmasının onlara yapılacak en büyük kötülük olacağını söyledi.

15-16 Ekim 2011’de Ankara’da yapılan Halkların Demokratik Kongresi kuruluş kongresinin üzerinden 7 ay geçti. HDK, şimdi 12-13 Mayıs’ta Ankara’da yapacağı seçimsiz II.Kongresi’ne hazırlanıyor. II.Kongre’de; hedeflenenin ne kadarını yapabildiğimiz, tüzük ve programdaki eksiklikler, biriktirdiğimiz pratiklerin önümüze koyduğu gerçekler, velhasıl topyekun bir varlık sorunumuz, bileşenler, kurumlar, bireyler, delegeler tarafından tartışılıp gözden geçirilecek. Umut ediyoruz ki sol güçler ve Kürt hareketi yeni bir anlayış, yeni bir mutabakatla kongreden çıkarak,  olası bir erken seçim öncesi  çalışmanın köşe örmüş olacaklar. Bu kongrenin bir diğer önemli konusu geçen kongrede prensip kararına bağlanan Kongre-Partisi konusunda bir çerçeve belirleyip içeriğini doldurmak ve kuruluşunu takvimlendirmek olacak.

Ortadoğu coğrafyasında, geçmiş siyasal duruşu ve etnik kimlik birleşimi itibariyle yarım  asırdır en fazla tartışılan ülke konumundaki Suriye; bugün de sıcak çatışmaların alanı olarak gündemde yerini korumaya devam ediyor.

İsrail’in Filistin topraklarını işgali ve BM’ler de tanınması(1948) ardından başlayan İsrail-Filistin ve Arap-İsrail çatışmaları ve savaşları ekseninde yer alan Suriye, Baasın işbaşına geldiği 1963 yılı ile birlikte bölgede Filistin halkının haklı davası yanında fiili olarak konumlanırken, uluslar arası arenada sosyalist kampın ve özellikle Sovyetler Birliğinin yanında yer aldığı biliniyor…

Baba Esat, yönetimi boyunca İsrail’le savaş hali yaşamış ve İsrail’i tanımanın önkoşulu olarak “toprağa karşılık barış” şartını ileri sürmüştür. İMF ve Dünya bankasıyla,  alışverişi olmayan  Esat yönetimi, AB ile mesafesini korurken,ABD’nin tüm mallarının boykotunu sürdürürken ,Ortadoğu barış planı adı altında,ABD’nin sunduğu ve İsrail’i tek taraflı olarak  koruyan tüm barış planlarına karşı çıkarak, boşa çıkartılmasında Filistinli güçlerinin mücadelesine destek verdiği bilinir.

Ayrıca, bölge işbirlikçi yönetimleriyle barışık olmayan Suriye yönetiminin, bölgenin tüm ilerici ,devrimci ve komünist güçlerini ülkesinde kabul etmesi, siyasal faaliyetlerini sürdürmelerine olanaklar sunarak desteklediği ve tüm bunlara ek olarak,ülke nüfusunun yüzde 12 Arap alevi azınlığının, 22 Arap Ülkesinin hilafına iktidarı belirleyen güç olması, başta Arap Camiası olmak üzere ABD ve Türkiye’nin hedefi olması ve geçmişin rövanşının alınması için yeterli sebepler olduğu ve bir şekilde bu aykırı geçmişin hesabının sorulması beklentisi on yıllardır ABD’nin gündeminde olduğu bilinir.

Yalnızca bir “dış komplo” değil

Soğuk savaş döneminde Sovyetlerin ve sosyalist kampın desteklediği güçlü bir Filistin direniş hareketinin varlığı tüm Arap halkalarını ve kimi ülke yönetimlerini (Suriye, G.Yemen, Lübnan, Libya gibi) de etkilemiş, gerçekleşen dayanışmalarla emperyalist-siyonist plan ve projelerin hayatta vücut bulmasını engellerken, bu ülkelerdeki (Suriye,Lübnan ve Libya’daki) dış destekli gerici kalkışmaları başarıya ulaşmasını da engellemiştir.

Sosyalist sistemin yıkılması ardından dünyadaki değişimler en bariz şekilde Ortadoğuda kendini hissettirdiği tüm gelişmelerden bilinyor.

ABD, İsrail ve işbirlikçileri lehine gelişen bu süreç başta Filistin direniş hareketini, Suriye’yi, Lübnan ve Libya’yı hedef alarak ilerlemiştir. 2003’de nükleer silah üretimini engelleme ve demokrasiyi getirme gerekçesiyle Irak işgali gerçekleştirilerek İsrail karşıtı tüm özgürlükçü hareketlere ve destekçisi ülkelere gözdağı verilmek istenmiştir.

Ne var ki İsrail’in 2006’da Lübnan’ı işgal girişimi, Irak işgalinden kaynaklı moral bozukluğuna rağmen, Lübnanlı direniş güçlerinin Filistinlilerin ve Suriye’nin desteğiyle saldırı püskürtülmüş böylece İsrail ciddi kayıplar yaşamıştır. 2008’de Filistin’de, İsrail’in Gazze’yi işgal etme ve rüvanşı alma girişimine karşı, Filistinlilerin gösterdiği direniş ve bölge güçlerinin dayanışması, lojistik destekçi Suriye ve İran’ı yeniden emperyalizmin direkt hedefi haline getirmiştir.

Arap halklarının Irak işgalinden ABD’ye duyduğu öfkeyle, İsrail’in, Lübnan  ve Gazze’yi işgal etmedeki başarısızlığından duyulan memnuniyet, moral ve kararlılık birleşince, emperyalist güçlerin öngöremediği, halk kitlelerinin yönetimleriyle hesaplaşma süreci, Tunus’la başlayarak, tüm bölgeye yayılmış, bu dalga Suriye’ye de sirayet etmiştir. Dolayısıyla Suriye’deki gelişmeler tek başına emperyalist müdahaleyle veya dış komployla açıklanamaz.

Suriye’de emperyalist manüplasyon önde

Tunus, Mısır ve Yemen’de ayaklanmaları geriden takip eden emperyalistler, Bahreyn, Libya, Ürdün ve Suriye’de öne geçip hareketi manüple etme, hizmetlerine sokma, amacından saptırmaya çabalamış ve özellikle kendi desteğindeki İslami gerici güçlere, ’devrimci özgürlükçü güçler’ adlandırmasını kullanması bilinçli olduğu kadar, hedef şaşırtıcı bir politikanın uygulandığını görüyoruz… Halbuki dönemin sözkonusu olan bu  muhalefet halk hareketleri hiçbir ülkede aynı hedeflerle ve homojen siyasi bir önderlikle ilerleyemediği gibi emperyalist ve işbirlikçi güçlerin hedefi olmuş ve saptırılmaya çalışılmıştır.

Emperyalizmin kadir güçleri bölge ülkelerinde diktatör, demokrat yönetici ayırımını kendilerine ittiat edip etmemeye göre yaptıkları kimse için sır değildir. Bükemedikleri eli öpme değil de kırma politikası, Saddam ve Kaddafi’den sonra sıranın Beşşar Esat’da olduğu ,Tayyip Erdoğan’ın; ”Baban bu dünyada hesap vermedi,ama sen hesap vermeden kaçamayacaksın!” şeklindeki intikam açıklamasından ve “özgür Suriye Ordusu” ve “ulusal konsey” ye sahiplenerek her türlü desteği sunmasından açıkça anlaşılmaktadır.

Ne var ki  bir yıla aşkın bir süredir Suriye’de devam eden ve bütün dünyayı meşgul eden çatışmalı süreçten anlaşılıyor ki, Suriye Libya’dan farklıdır. Emperyalist güçler, AKP iktidarı ve Arap Camiası ,Suriye’yi sabıkalı geçmişinden cezalandırmaya çalışırken, Ortadoğu’nun yeniden şekillenmesinde ben de varım diyen Rusya ve Çin’i göz ardı edememekte olduğunu göz önüne alırsak Suriye’de çatışmaların yalınızca Suriye güçleri arasında olmadığı daha iyi anlaşılabilinir.Demek oluyor ki Suriye’deki çatışmaların ,geçmişin hesaplaşması,toplumsal,inançsal,etnik,demokratik ve insani olduğu kadar,geleceğe ilişkin emperyalist-kapitalist güçlerin kendi arasındaki çatışmasıdır da. Ortadoğu’da topyekün bir savaşa neden olabilecek bu çatışmanın tarafları her gün netleşmekte ve safını belirlemektedir.

ABD, AB, Arap Camiasının çoğunluğu ve de Türkiye, kimi zaman ve yöntem çelişkilerine rağmen Esast’a ,Beşşar ile anılan Baas yönetimin her koşulda değiştirilmesinden anlayış birliği içinde olsalar dahi, Beşşar sonrasına ilişkin kaygıların giderilmediği biliniyor.Zira Ulusal Konsey ,muhalefetin cuzi bir kemsini temsil ettiğini,esas içerdeki ana muhalefetin, laik, demokratik ve devrimci güçler yanı sıra Kürt yurtsever güçleri de kapsaması ve her türlü dış müdahaleye karşı durarak değişimin barışçıl,demokratik yollarla gerçekleşmesini istemesi, başta, ABD ve İsrail’i ciddi ölçüde kaygılandırmaktadır.

Ayrıca, İran, Irak ile Lübnan’da Hizbullah ve kimi Müttefikleri yanı sıra Kürtlerin, Hristiyanların ve Şam’da konumlanmış Filistinli güçlerin, silahlı  İslami güçlere karşı barışçıl, demokratik değişimden yana oluşları, dış müdahale seçeneğini zora sokarken Rusya ve Çin’in barışçıl siyasi çözüm önerilerine destek sunup manevra alanlarını genişletmekte olup Beşşar’a da zaman kazandırmaktadır.

Bu koşullar ışığında Beşşar Esat, daha fazla zaman yitirmek yerine  anayasal değişimler zemininde, yurtsever, sosyalist, demokrat ve ılımlı İslami güçleri de içine alacak bir ulusal birlik hükümetiyle seçimlere gitmesi halinde, Suriye’nin bütününü kapsayacak bir savaşa sürüklenmesine engel olabilir.Değil ise ,emperyalist –Siyonist ve gerici güçler ablukayı daraltark iç savaşla Suriye’yi parçalarken, bölgenin bütününü içine alacak topyekün bir savaşa yönelmesi kaçınılmaz olabilir.

Böyle bir  savaşa karşı durmak elbette ki AKP iktidarından beklenemez. Tayyip Erdoğan’ın ve Davutoğlu’nun emperyalizm adına üstlendikleri misyon gereği,Suriye’yi kazanmak bir yana, bir an evvel iç savaşa sürükleyip, cezalandırmayı hedefledikleri tüm açıklamalarından anlaşılmaktadır.

AKP İktidarı bu politikayla kendine başka bir seçenek bırakmamıştır. İç politikadaki,Kürt sorunu,demokratikleşme,Alevi hakları,azınlık sorunları ve muhalif güçlere ilişkin  yaşadığı çıkmazı,komşumuz Suriye’nin içişlerine müdahale ederek aşmaya çabalamaktadır.

Bunun gereği olarak, Suriye’den göçü teşvik ederken diğer yandan,askeri eğitimden, silah desteğine kadar her türlü direkt ve dolaylı desteği Hatay’daki kamplar üzerinden sunmaya devam etmektedir.

AKP’nin bu politikası; Suriye kadar Hatay’ı ve tüm Türkiye’yi her gün biraz daha felakete sürüklemekte ve tüm sınır illerini,telafisi zor ekonomik mağduriyetlere neden olmaktadır.Davutoğlu;Suriye ulusal konsey’inin bir temsilcisi gibi,siyasal çözüm çağrısı yapan Kofi Annan’ı,Rusya’yı eleştirmekte ve tüm Suriye düşmanlarını,İstanbul’da başarısız Tunus konferansını yeniden ve büyük bir hırsla toplamaya çabalamaktadır.

Tüm bu tehlikeli gelişmelerin ışığında , Türkiyeli devrimci sosyalist güçlere büyük görevler düşmektedir.Başta AKP İktidarının bu yanıltıcı,tehlikeli ve işbirlikçi politikalarına karşı durarak,ülkede ve bölgede savaşa karşı barış şiarıyla,alanlara çıkarak emperyalizme,siyonizme ve gericiliğe karşı enternasyonal dayanışmasını ilan etmelidir.

Komşu ülkelere(Suriye-İran) karşı her türlü müdahalenin karşısında durarak ,Suriye ve tüm bölge halklarının demokratik hak ve özgürlüklerinin yanında olunduğunu ifade etmelidir.

Emperyalizmin, AKP iktidarının ve gerici Arap Camiasının savaş yanlısı, saldırgan politikalarına karşı durmak, halkların demokratik, hak ve özgürlükler mücadelesini gözardı etmek anlamına gelmeyeceği gibi olup bitenlere karşı kayıtsız kalmak ve Baas rejimini aklamak anlamına da gelmeyecektir. Devrimci sosyalist güçler her koşulda enternasyonalist mücadeleyi sürdürerek ezilen halkların haklı mücadelesinin yanında yer almaları olmasa olmaz görevlerindendir.

Şölende Önder, “seçim dönemindeki manifestomuzda bunun sadece bir seçim ittifakı olmadığını stratejik bir birliktelik olduğunun sözünü vermiştik. HDK bu sözün adıdır.” dedi ve sözlerine “bugün bunca tutuklamaya, baskıya rağmen şu halkın özgüvenine bakın. %7 oy almış halka bakın %50 ye bakın. 7′nin 50′den büyük olduğunun ispatı burdadır.Örgütlü halkların sınıfların mücadelesi asla yenilmemiştir. Ne kadar büyük bir set oluşturursak bu zulme o kadar direniriz.” diye devam etti.İstanbul 1.bölge milletvekili Sabahat Tuncel’in de katıldığı ”Kardeşlik Şöleni”  konuşmaların ardından Koma Gulen Xerzan’ın türküleriyle, halaylarla ve coşkuyla devam ett.

7 yıldır tazminat hakları için mücadele eden ve Eylül ayından bu yana da İşçi Hakları Derneği ile birlikte tazminat hakları için eylemler düzenleyen İBF işçileri direnişlerini ileri bir aşamaya sıçratarak, Koç’un çiftliğinin önünde direnişe başladı.

Eylem önce işçi cinayetleri üzerine bir tiyatro ile başladı. Ardından İzmir Müzisyenler Derneği üyeleri ile birlikte İşçiler halaylar çektiler. İşçiler hep birlikte çadırı kurduktan sonra bir basın açıklaması gerçekleştirdiler. İşçiler adına basın metnini İŞHAKDER yönetim kurulu üyesi Cavit Uğur okudu.

Uğur, İBF işçilerinin durumuna ve düzenledikleri eylemlere değinirken “Alaçatı’da Haremlik mağazasının önüne gittik mağazayı kapatıp kaçmışlar. Koç ailesinin yaşadığı malikaneye gittik kapıları kapatıp yine kaçmışlar. Bakalım nereye kadar kaçacaklar? Bizler hayatta olduğumuz müddetçe emeğimizin karşılığı olan alacaklarımızdan, onurumuzdan vazgeçmeyeceğiz. “ dedi.

Basın metnini okuyan Uğur açıklamayı, “İzmir ve İstanbul’da Frederic Giraud’un şimdi üretim yaptığı İsveç’teki firmalarının önünde, Caroline Koç’un Beyrut’taki mağazası önünde sesimizi duyurmaya devam edeceğiz. Bugünden itibaren burada çiftliklerinin önünde yatıp kalkacağız. Her gün her saat alacaklarımızı talep edeceğiz. Köpeksiz köyde değneksiz geziyorlar. Onların servetleri varsa işçinin de birliği var. Kıdem tazminatlarımızı söke söke alacağız!” diyerek bitirdi.

Eyleme gelen ses düzenine elektrik almak için civar evlere ve dükkanlara giden işçilerin “Polis bize burada illegal eylem var, elektrik vermeyin dedi” şeklinde bir yanıt almaları ise dikkat çekti.

Ardından eylemi desteklemeye gelen sendika yöneticileri sözü aldı. Sendikal Güç Birliği temsilcileri işçilerin direnişinin yanında olduklarını ve takipçisi olacaklarını söyledi. Deri-İş Sendikası Şube Başkanı Makum Alagöz İBF işçilerine Savranoğlu İşçilerinden selam getirdi. Eyleme Halkların Demokratik Kongresi üyeleri de destek verdi.

Konuşmanın Türkçe çevirisi:

“Rapor dengeli ve kapsamlı. Ancak Suriye’deki çatışma 17 Aralık 2010’da Tunus’taki ayaklanmalarla başlayarak Magrib’den Maşrık’a uzanıp sonunda Batı destekli Arap rejimlerinin çöküşüne yol açan geniş çaplı değişiklikler bağlamına yerleştirilebilirse daha iyi

anlaşılacaktır. ABD ve Avrupa yaygın medyasının Kuzey Afrika ve Orta Doğu’daki toplumsal değişimin devrimci içeriğini boşaltmak amacıyla uydurduğu tabirle “Arap Baharı“ aslında Arap halklarının devrimlerinin emperyalizmin bu ülkelerdeki başlıca politik müttefiklerince –silahlı kuvvetler ve siyasal İslam- gasp edilmesinden sonra geriye kalan şeyden ibarettir.

İşçilerin, kent yoksullarının, öğrencilerin ve kadınların kitlesel kurtuluş hareketi her ne kadar eski rejimleri sarsarak seçimlere giden yolu açtıysa da iktidar, bütün yaygın toplumsal başkaldırılara karşın mutlak otoritesi sarsılmadan kalan silahlı kuvvetlerin kolladığı gericilerin eline geçti.

Öte yandan böyle bir özgürlükçü halk hareketinin bulunmadığı Kuzey Afrika ülkeleri zincirinin merkezi halkası olan Libya’da ABD önderliğindeki uluslararası toplum –yani NATO- Gaddafi’nin diktatörlük rejiminin yerine yerel gericileri iktidara taşıyan bir ortak askeri müdahaleye girişti.

Ne var ki, Arap dünyası üzerindeki emperyalist egemenliğin bin bir çeşit yolu olsa da değişmeyen bir doğası var –iki yüzlülük ve çıkar güdücülük.

Libya lideri Gaddafi, Türk başbakanının da İtalya’nınkinin de en iyi dostları arasındaydı ama ABD Libya’ya askeri saldırı başlatma kararı verdiğinde ikisi de ona acımadılar ve Libya’da rejim değişikliği için ABD’nin peşine takıldılar. Ama Bahreyn’de, Yemen’de, Katar’da kitleler demokrasi için sokaklara döküldüğünde ne ABD’nin ne Türkiye’nin desteğini duyuyoruz, çünkü bu ülkelerin stratejik önemi yok.

Şu halde Suriye’de tıpkı Libya’daki gibi bir askeri müdahaleye kesinlikle karşıyız. Esad rejiminin acımasız bir diktatörlük olduğu apaşikar. Ama o hep öyleydi. Türkiye Başbakanı 2010’da ona “kardeşim” derken de Suriye bir diktatörlüktü. O yüzden Batı’nın –Suriye’deki- asıl ilgisinin stratejik çıkarlar değil başlı başına demokrasi olduğu ikna edici olmaktan uzaktır.

Dolayısıyla biz Avrupa Birliği’nin nüfuzunu Suriye krizine barışçı bir çıkış sağlamak için kullanmasını, Türkiye’nin insan hakları ihlalleri ve insanlığa karşı suçlar işleyen “Özgür Suriye Ordusu”na yataklık etmekten kaçınmasını istiyoruz. Biz Avrupa Konseyi’nin çok-etnili, çok-dinli bir demokrasi, çoğulculuk, kadın ve işçi hakları üzerine kurulu bir Suriye istikametinde çalışmasını, Kürtler de aralarında olmak üzere Suriye halklarının kendi kaderlerini tayin hakkını tanımasını istiyoruz.”

İstanbul

İstanbul’da Sosyalist Yeniden Kuruluş bileşenleri “Sosyalist Kuruluş için Yürüyoruz” pankartı arkasında oldukça coşkulu, renkli ve kalabalık bir şekilde Halkların Demokratik Kongresi arkasında Tarlabaşı kolu üzerinden alana yürüdü.

Kortejde sloganlara davullar eşlik ederken, çeşitli taleplerin dillendirildiği kırlangıç adı verilen uzun bayraklar taşındı.

“Sosyalist Kuruluş için Yürüyoruz” pankartını “Şiddete Hayır! Erkek, devlet, sermaye şiddetine karşı kadın dayanışması”, “Terörle Mücadele Yasası Kaldırılsın, Özel Yetkili Mahkemeler kapatılsın”, “Neo-liberalizme karşı tek seçenek sosyalizm” pankartları izledi.

Ayrıca Tarlabaşı yolu üzerinde bir binaya Türkçe ve Kürtçe olarak “Fabrikalar, tarlalar, siyasi iktidar; Her Şey Emeğin Olacak” yazılı dev bir pankart asıldı.

Taksim 1 Mayıs fotoğrafları haberin sonunda…

İzmir

İzmir’de Sosyalist Yeniden Kuruluş bileşenleri “Sosyalist Yeniden Kuruluş için Yaşasın 1 Mayıs Biji 1 Gulan” pankartı arkasında Sosyalist Gelecek Parti Hareketi, Sosyalist Parti ve Toplumsal Özgürlük Parti Girişimi bayrakları ile birlikte kızıl bayraklar taşıdılar.

Basmane Meydanı’nda toplanarak Halkların Demokratik Kongresi’nin arkasında yerini alan Sosyalist Yeniden Kuruluş korteji önce Cumhuriyet Meydanı’na yürüdü, ardından Gündoğdu Meydanı’na giriş yaptı.

Sosyalist Yeniden Kuruluş kortejinin arkasında, İşçi Hakları Derneği ile yürüyen İzmir Basma Fabrikası işçileri kıdem tazminatları için 1 Mayıs kortejinde yerini aldı. İşçilerin hazırladığı “Caroline Koç, Kıdemleri Öde!” yazılı dövizler dikkat çekti.

Bursa

Bursa’da 1 Mayıs binlerce kişi tarafından coşkuyla kutlandı. Altıparmak Caddesi’nden harekete geçen kalabalık Kent Meydanı’nda bir araya geldi. Bazı devrimci örgütler ve Birleşik Metal-İş Sendikası’nın Taksim’deki kutlamalara gitmesine rağmen son yılların en kitlesel 1 Mayıs kutlaması gerçekleşti.

“Sosyalist Kuruluş için Yürüyoruz” ve “Bütün Dünya İşçileri Birleşin” pankartlarıyla kortej oluşturan Sosyalist Yeniden Kuruluş korteji alana İşçi Hakları Derneği ile birlikte girdi.

Mersin

İstasyon Meydanı’nda saat 11.00’de toplanan 15 bin civarındaki kitle yürüyüşe geçerek Cumhuriyet Meydanında 1 Mayıs Birlik Mücadele ve Dayanışma gününü Mersinde coşkuyla kutladı.

Halkların Demokratik Kongresi Bileşenleri de oldukça kalabalık bir kortej oluşturdu. HDK dönem sözcüsü ve Mersin Milletvekili Ertuğrul KÜRKÇÜ’de kutlamalara katıldı. 1 Mayıs olmasına rağmen çalışmak zorunda olan esnaflar; yürüyüş esnasında sürahilerle kitleye su taşımaları, devrim müziklerini son ses açarak kitleye destek oldular.

Sosyalist Yeniden Kuruluş bileşenleri mitinge “ Sosyalist Kuruluş İçin Yürüyoruz” pankartıyla katıldılar. Kortej lolipoplarıyla, pankartlarıyla kızıl bayraklarıyla sloganlarıyla renkli ve canlı bir izlenim yarattı.

Fabrikalar Tarlalar Siyasi İktidar Her Şey Emeğin Olacak, Jin Jiyan Azadi, Biji Yek Gulan, Yaşamak İçin Devrim ve Sosyalizm, Eşit Parasız Bilimsel Anadilde Eğitim sloganları öne çıktı.

Antep

Antep’te Sosyalist Yeniden Kuruluş korteji bir işçi ve emekçi mahallesi olan Düztepe Mahallesi’nden yürüyüşe geçti. Ardından oldukça kalabalık bir kortej ile birlikte şehir merkezine doğru yürüyüşe geçen Sosyalist Yeniden Kuruluş korteji “Sosyalist Kuruluş için Yürüyoruz” yazılı bir pankartla 1 Mayıs alanına girdi.

Amasya

Amasya’da yüzlerce kişi 1 Mayıs’ı kutladı. Sosyalist Yeniden Kuruluş korteji Yeşilırmak Çevre Platformu ile birlikte “Derelerimize, Toprağımıza, Suyumuza Sahip Çıkıyoruz” pankartı arkasında yürüdü. Kortejde “Sosyalist Kuruluş için Yürüyoruz” dövizleri taşındı.

Çevre Platformu adına Fazlı Kuru, kürsüde bir konuşma yaptı. Konuşmasında Hes’lerin amacının sadece elektrik üretmek olmadığını vurgulayan Kuru, “Kapitalizm sömürü çarklarını biledikçe yoksullaşma, işsizlik, baskı ve zulüm devam edecektir. Dünya halklarına, ülkemizdeki halklara uygulanan baskı ve zulüm sermayenin bitmek tükenmez kar hırsıdır. Kahrolsun sömürü düzeni, HES’lere hayır, yaşasın halkların kardeşliği” diyerek konuşmasını tamamladı.

Adana

Adana’da da Sosyalist Yeniden Kuruluş bileşenleri kitlesel bir yürüyüş gerçekleştirdi. Korteje Dev-Lis’in katılımı dikkat çekti.

İstanbul

Şişli kolu

1 Mayıs’ın en kitlesel kolu Şişli koluydu. Bu kolun sol tarafından DİSK sağ tarafında ise Türk İş’in muhalif sendikalarından oluşan Sendikal güç Birliği Platformu öncülüğünde 50 bine yakın insanın yer aldığı bir yürüyüş korteji oluştu.

Şişli kolu geçen yıllarda olduğu gibi bu yıl da solun birçok renginin buluştuğu bir yer oldu.

Bu kolda yürüyen neredeyse tüm kortejler Pangaltı’nda bulunan Agos gazetesi önünden geçerken “Faşizme inat kardeşimsin Hrant” sloganı attı.

DİSK ve Türk-İş Sendikal güç Birliği Platformu kortejlerinde direnişleri süren sendikaların kortejleri oldukça kalabalık ve coşkuluydu.

Mücadele Birliği, Harbiye’de bir binaya dev bir Deniz Gezmiş pankartı astı. Pankartın önünden geçen kortejler Deniz Gezmiş’i selamladı.
İş kazalarına karşı tepkiler, HES’lere karşı tepkiler ve kentsel dönüşüm projelerine karşı tepkiler Şişli kolundaki kortejlerin birçoğunda taşınan dövizlere atılan sloganlara yansıdı.
Devrimcilerin kortejlerinde faşizme karşı mücadele ortak vurguydu. Devrimci önderlerin anmalarına katılanların terör örgütü üyeliğiyle suçlandığı, özel yetkili mahkemeler tarafından yargılandığı bir dönemde örgütler bu saldırılara kortejlerinden cevap verdi. Devrimci önderlerinin resimleri, genç yaşlı tüm katılımcıların ellerindeydi.
Şişli kolunda bu yıl bağımsız bir kadın korteji yoktu fakat SGBP, ESP, DHF, Kaldıraç, TKP 1920 kortejlerinde kadınların taleplerinin yer aldığı pankart ve kadın kortejleri bulunuyordu.

En önde yine DİSK vardı

Şişli sol kolda DİSK yürüdü. DİSK’e bağlı sendikalar alfabetik olarak sıralandı. En önde DİSK pankartı arkasında sendikalarının yöneticileri ve protokol yer aldı. Protokolün ardından Davutpaşalı aileler yürüdü ve iş kazalarında sorumluların yargılanmasını talep etti.

DİSK kortejinde ilk sırayı Bank-Sen aldı. Bank-Sen emekçilerinin kortejlerinde AKP karşıtlığı öne çıkmıştı.

Onların ardında ise Birleşik Metal İş (BMİS) korteji yer aldı. BMİS, DİSK’in en kalabalık korteji oldu, iş yeri işyeri açılan pankartlar arkasında işçiler eşleri ve çocuklarıyla birlikte yürüdü. BMİS kortejinin içinde en coşkulu yürüyenler ise Bosch işçileriydi.

BMİS’in ardından DİSK’in kurucu sendikalarından Basın İş yürüdü.
Dev Sağlık-İş “taşeron cumhuriyetine karşı” pankartı arkasında oldukça coşkulu bir kortejle yer aldı. Direnişteki Samsun Gazi Devlet Hastanesi işçileri de sendikalarıyla birlikte Taksim’e yürüdü.

Dev Sağlık-İş’in arkasında henüz DİSK’e üyelik başvurusuna cevap verilmeyen Enerji Sen yer aldı. Geçen yıllara göre oldukça kalabalık olan enerji işçilerinin korteji genç işçilerin katılımıyla dikkat çekti. Disiplini ve coşkusuyla göz doldurdu. Direnişteki Adana enerji işçileri de sendikalarının korteji ile direnişlerinin coşkusunu alana taşıdı.

DİSK kortejinde Enerji Sen’i Emekli-Sen ve Lastik iş takip etti. Tersanelerdeki iş kazalarını gündeme taşıyan Limter İş bu koldaki yerini aldı.

DİSK’in kitlesel kortejlerinden birini ise Genel İş oluşturdu.
İş yeri pankartları arkasında davul zurna eşliğinde yürüyen Nakliyat İş üyeleri de DİSK’in kalabalık kortejlerinden birisiydi.

Nakliyat İş’in ardından Tekstil ve Gıda İş’in kortejleri yürüdü.
Sine Sen korteji ise geçen yıllara göre oldukça kalabalıktı. Ağır çalışma koşullarına ve AKP’ye karşı tepki taşınan dövizlere yansıdı. Belgeselciler Birliği, Senaryo yazarlarına ait örgütler de Sine Sen’in arkasında kendi pankartları ve bu sendikanın dövizleri ile birlikte yürüdü. Leyla ile Mecnun dizisi set ekibi de kendi pankartlarını açarak Sine Sen kortejinde yer aldı.

Sine Sen’i Sosyal İş takip etti. İş yeri pankartlarının yer aldığı Sosyal İş kortejinde market çalışanları, güvencesiz öğretmenler ve ortak örgütlenmeye dair örnek deneyimlerden biri olan bilgi Üniversitesi çalışanları kendi pankartları ile yer aldı.
DİSK korteji Spor Emek Sen ve Genç Sen’le sona erdi.

Türk-İş yönetimine rağmen Sendikal Güç Birliği oradaydı

Şişli kolunun sağ yönünde en önde Türk İş Sendikal Güç Birliği Platformu (SGBP) yürüdü. Platform korteji ortak SGBP pankartı arkasında platformu oluşturan sendikaların yöneticilerinin yer aldığı bir ana pankartla Taksim’e doğru yürüdü. Bu kolda sırasıyla, Hava İş, Petrol İş, Harb İş, Tez Koop İş, Deri İş, Tümtis, Tek Gıda İş, Kristal İş, T.Haber İş, TGS ve Belediye İş yürüdü.

Bu platform içinde yer almayan Türk İş’e bağlı Liman iş ve Selüloz İş sendikaları da SGBP kortejinin arkasında yürüdü.

SGBP kortejinin en kalabalık sendikası Petrol İş’ti.

Kampana Deri işçilerinin yer aldığı Deri İş korteji kitleselliği ve coşkusuyla dikkat keti.
Hey Tekstil işçileri de SGBP içinde oldukça coşkulu bir kortejle yürüdü.
SGBP Kadın Kooordinasyonu’da ayrı bir pankart açtı. Petrol iş ve Hey tekstil kortejlerinin çoğunluğunu kadın emekçiler oluşturdu.
TGS korteji içinde pankart açan “Dışarıdaki gazeteciler” gazetecilere özgürlük mücadelesini Taksim alanına taşıdı.

Sendika kortejlerinin ardından kitle örgütleri, sol sosyalist gruplar yürüdü. Sol kolda DİSK’i Oyuncular Sendikası takip etti. AKP’nin Şehir Tiyatrolarına yönelik saldırıları bu kortejin kitleselliği ve renkliliği ile yanıtlandı. Yüzlerce Oytuncu, tiyatro topluluğu bu kortejde yer aldı. Oyuncular, pantomim gösterisi, “Tayyip pabucu yarım çık dışarıya oynayalım” sloganları eşliğinde eğlenceli bir yürüyüş yaptılar.

Sendikaların kortejlerinden bağımsız olarak İnşaat İşçileri Derneği Girişimi ve Güvencesizler Hareketi kortejleri iş kazalarını ve güvencesiz çalışmayı gündeme taşıyan kortejleriyle Şişli kolunda yer aldılar.

Devrimciler, sosyalistler ve hak talep edenler…

ESP, DHF, Partizan, Mücadele Birliği, BDSP, Çağrı, Alınteri, Köz, DİP, EÖC, Devrimci Hareket, SDP, EHP, Proleter Devrimci Duruş, Odak, Devrimci Dönüşüm, İşçi Cephesi, İşçi Mücadelesi Derneği, Devrimci Proleterya, TKP 1920 ve Devrimci 1 Mayıs Platformu içinde yer alan Halk Cephesi, Kaldıraç Şişli kolunda yürüdü.

Bu kolda Halk Cephesi, DHF, Partizan, ESP kitleselliği ile dikkat çekti.

ESP Şişhane kolunda da yer alan Halkların Demokratik Kongresi pankartını Şişli koluna da taşıdı.

Devrimcilerin kortejlerinde İbrahim Kaypakkaya, Mahir Çayan, Deniz Gezmiş ve devrimci önderlerin resimleri taşındı. Mücadelenin tarihsel değerlerine sahip çıkan sloganlar öne çıktı. Faşizme karşı mücadele ortak vurgulardan birisiydi.

Çağdaş Hukukçular Derneği, Savunmaya Özgürlük Platformu, İstanbul Barosu, Devrimci 78’liler bu kolda yürüyen diğer grupları oluşturdu.

Anarşist topluluklar Şişli kolunda yürüyen gruplar arasındaydı.

Tribünler 1 Mayıs alanında

Şişli kolunda farklı yerlerde yürüyen fakat kategorik olarak kolun en kalabalık bileşenlerinden birisi olan grup ise taraftarlardı. Şike operasyonu ve sonrasındaki gelişmeler bu grupların ana gündemini oluşturdu.

Beşiktaş Çarşı grubu oldukça kitlesel bir kortejle yürüdü. Halkın Takımı, Kartal Pençesi taraftar grupları da onları takip etti.
Galatasaray Tek Yumruk, Fenerbahçe Sol Açık, Trabzonspor taraftarları ve Nurtepeliler taraftar grupları da kitlesel kortejleri ile dikkat çekti.

Halkların korteji emeğin bayramında

Sivas davasında çıkan zamanaşımı kararına dönük tepkilerin öne çıktığı Alevi örgütlerine ait kortejler de Şişli kolundaydı. PSAKD, Divriğ Kültür, Kangal Derneği, Devrimci Amasyalılar, Dersim Dernekleri Federasyonu gibi yerel örgütler de bu kolda Alevi örgütlerinin önünde yürüdü.

1 Mayıs alanına halkların kimlik talepleri de özgün kortejlerle taşındı. Çerkezler, Pomaklar, Gürcüler, Lazlar, Hemşinliler ana dillerinin yaşatılması başlatılması talebi başta olmak üzere kimlik taleplerini kendilerine ait derneklerin kortejlerinde dile getirdi. Nor Zartonk da Ermenilerin sesini alana taşıdı.

İmece Toplumcu Şehircilik Hareketi, Ekoloji Kolektifi, Tüko-Der, Veganlar, Askeri darbe Mağduru Askerler (ADAM), Tozkoparan, Gülsuyu-Gülensuyu mahalle dernekleri Şişli kolunda yer aldı.

Beşiktaş kolu

Halkevleri, Öğrenci Kolektifleri ve Genç Umut Demokrasi Anıtı etrafında toplanırken TKP İskele Meydanı’nda 1 Mayıs kutlamalarına başladı. Halkevleri Türkçe ve Kürtçe yazılı olarak “Halkın hakları var” pankartı, arkasında Metin Lokumcu fotoğrafıyla birlikte “Tek yol sokak, tek yol devrim” pankartı taşıdı. “Karanlığa meydan okuyoruz” diyen Halkevleri’nin kortejinde Halkevci kadınlar, Engelli Hakları Atölyesi, Eğitim Hakkı Atölyesi, Emekli Hakları Atölyesi pankartlarının yanı sıra, “Sermaye defol, İstanbul Bizimdir” pankartının arkasında Sarıyer Yaşam Platformu 3. köprüye karşı talepleriyle yerini aldı. “Biz de karanlığa meydan okuyoruz” pankartıyla ve Dev Adıvarlılar adıyla Adıvarlı mahallesi Halkevleri kortejine katıldı. Halkevleri kortejinin hemen önünde ise İşçi Filmleri Festivali “Özgürlük Emek İster” pankartıyla yerini aldı ve 1-7 Mayıs arasında yedincisi gerçekleştirilecek festivali duyurdu.

Mali Müşavirler Odası, Plaza Eylem Platformu, Bilişim Çalışanları Derneği ve Biyologlar Derneği de bu kolda yerini aldı.

Dolmabahçe yürüyüş kolunda sol yolda, en önde Yaşasın 1 Mayıs pankartıyla TMMOB yer aldı. TMMOB kortejinde çeşitli TMMOB’a bağlı odalar, kendi pankart ve dövizleriyle taleplerini alana taşıdılar. İnşaat Mühendisleri Odası “Yaşasın 1 Mayıs”, Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası “Yaşasın bağımsızlık ve demokrasi mücadelemiz” pankartıyla yürüdü. Gıda Mühendisleri, Kimya Mühendisleri ve Ziraat Mühendisleri Odaları’nın İstanbul Şubeleri “Yapı Denetimsizliğinde 30 bin kişi öldü, Gıda denetimsizliğinde kaç bin kişi zarar görecek” pankartının arkasında yürüdü. Jeoloji Mühendisleri ve Maden Mühendisleri Odaları da 1 Mayıs’a katıldı.

İstanbul Şehir Plancıları Odası “Rantsal dönüşüme hayır 3.köprüye hayır” pankartıyla İstanbul’a yapılmak istenen 3.köprüye tepki gösterdi. TMMOB kortejinin en sonunda TMMOB Öğrenci Üyeleri, öğrencilerin staj yoluyla ucuz iş gücü olarak çalıştırılmasına tepki gösteren dövizler taşıdı. TMMOB’lu öğrencilerin ardından ise Restoratörler ve Konservatörler Derneği geldi.

TMMOB kortejlerinin ardından üzerinde 12 dilde “Su hayattır” yazan pankartıyla Suyun Ticarileştirilmesine Hayır Platformu alana girdi.

Türk İş’e bağlı Yol-İş Sendikası’nın İstanbul 1. No’lu şubesi de 1 Mayıs’a Taksim’de katıldı. Karayolu işçileri “Taşeron kölesi olmayacağız” ve “Tazminata uzanan eller kırılsın” sloganları atarak güvencesiz çalıştırmaya ve kıdem tazminatına vurgu yaptılar. Yol-İş’i “Kadın ve Erkek İşçiler Güvenli Gelecek için İş ve Can güvenliği” pankartıyla Umut Yeşerende Emek Platformu izledi. UYEP’in ardından ise alana Taşeron İşçileri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği ve Deri Kundura ve Tekstil İşçileri Derneği girdi.

İşçi derneklerinin ardından alana sırayla, “Sistemli bir delilik örgütlenmeyle tedavi edilir” pankartıyla Toplumsal Dayanışma için Psikologlar Derneği, “Yaşasın Sosyalizm” pankartıyla Türkiye Sosyalist İşçi Partisi (TSİP) ve Belediye-İş girdi.

Dolmabahçe yürüyüş kolunun sol yolunda alana son olarak TKP girdi.

Tarlabaşı kolu

Tarlabaşı kolunun yürüyüşü Şişhane’den başladı. Sabah erken saatlerden itibaren Şişhane’de toplanan kortejler saat 10.00’da yürüyüşe başladı. Eğitim-Sen 1 ve 8 No’lu Şubeler ile SES Aksaray Şube Aksaray’da buluşarak Şişhane’ye coşkulu kortejlerle yürüdü.

KESK kamu emekçilerinin taleplerini alana taşıdı

Tarlabaşı kolunun en kalabalık korteji Kamu Emekçileri Sendikası Konfederasyonu (KESK) oldu. KESK kortejinin en önünde taleplerin dile getirildiği pankartlar sıralandı. Öne çıkan talepler grevli toplu sözleşme; eşit ulaşılabilir, ücretsiz, ana dilde, kamusal eğitim ve sağlık hizmeti; KESK’li ve hasta tutsaklara özgürlük, Suriye ve Ortadoğu’da emperyalist savaş ve işgale son verilmesi ve Kürt sorununda demokratik çözüm oldu.

KESK pankartı arkasındaki en kalabalık ve disiplinli sendika korteji Eğitim Sen oldu. Eğitim Sen şubelerinin kortejlerine öğretmenlerin yanı sıra öğrenciler ve veliler de katılım gösterdi. Kabataş Erkek Lisesi öğrencileri de Devrimci Kabataşlılar pankartıyla Eğitim Sen kortejleri arasında yürüdü.

HDK barış için yürüdü

Tarlabaşı kolunun ikinci en kalabalık gurubu Halkın Demokratik Kongresi oldu. Bu kortejin kitlesinin büyük bölümünü BDP oluşturdu. Eşitlik, adalet, barış ve özgürlük talepleri öne çıktı.

Yurtsever Öğrenciler, ‘Biji Yek Gulan/Yaşasın 1 Mayıs’ yazılı t-shirtler giydi ve ‘630 öğrenci tutuklu/Kürt gençlerine özgürlük’ dövizleri taşıdı.

Feministler, kadınlara ‘ev işini bırak, dünya dursun’ diye seslendi; ‘Evde, sokakta, iş yerinde erkek egemenliğine ve kapitalizme direniyoruz’ pankartıyla yürüdü.

LGBTT pankartı arkasında yürüyen lezbiyen, gey, biseksüel, travesti ve transeksüeller ‘Nefret öldürüyor, devlet bunu görmüyor’ sloganları attı. 

Bu koldan yürüyen kortejlerden biri de ÖDP korteji oldu. ‘Yoksulluğa, savaşa, baskılara karşı insanca yaşam ve insanca düzen için alanlardayız’ pankartıyla yürüyen ÖDP’liler, HES’lere karşı da pankart açtı ve Metin Lokumcu’nun resmini taşıdı. Gençlik Muhalefeti pankartı arkasında da üniversiteliler, AKP’ye karşı üniversiteleri, geleceği ve özgürlüğü savunma çağrısı yaptı.

EMEP de ‘Yaşasın İşçilerin Birliği, Halkların Kardeşliği’ ana pankartının arkasında taleplerini dile getiren pankartlarla yürüdü.
Disiplinli ve kalabalık bir kortejle yürüyen Uluslararası İşçi Dayanışma Derneği UİD-DER, ücretlerin yükseltilmesi ve iş saatlerinin kısaltılması taleplerini yükseltti.

Tarlabaşı kolu’ndan yürüyen gruplar arasında Özgürlükçü Gençlik Derneği, Lisesi Kıvılcım, Toplumsal Özgürlük Platformu, İşçinin Yolu-SDH, ‘Sınıfsız, sınırsız ve sömürüsüz bir dünya için Sosyalizm’ ve Sosyalist Kuruluş İçin Yürüyoruz korteji de  yer aldı.

Ankara

İşçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü olan 1 Mayıs, Ankara’da büyük bir coşkuyla kutlandı.

İşçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü olan 1 Mayıs, Ankara’da büyük bir coşkuyla kutlandı. DİSK, KESK, TMMOB ve TTB’nin çağrısıyla Ankara Tren Garı önünde biraraya gelen onbinlerce işçi, emekçi Sıhhiye Meydanı’na yürüdü. Onbinler, yürüyüş sırasında attıkları sloganlarla özelleştirme ve taşeronlaşmaya tepkilerini dile getirerek insanca yaşam taleplerini haykırdı.

Yürüyüş sırasında, Çankaya Belediyesi taşeron işçileri, temsili tabut taşıyarak ve ellerini bağlayarak taşeronlaşmaya tepkilerini gösterirken, Yeni Demokrat Gençlik’in, “Çocuk işçi olmayacağız”, “Çocuk gelin olmayacağız”, “Dindar nesil olmayacağız” dövizleri ile İbrahim Kaypakkaya ve Marx’ın kitaplarının parmaklıklar arasında satılmasını ifade ederek kendilerini temsili parmaklıklara zincirlemesi dikkat çekti.

Sıhhıye Meydanı’nda tertip komitesi adına KESK Dönem Sözcüsü Doğan Kaya ortak basın açıklamasını okudu. Türkiye’nin ve dünyanın içinden geçtiği sürece dikkat çeken Kaya, bu süreçte işçi ve emekçilerin dayanışmasına ihtiyaç duyulduğunu söyledi. Kaya şöyle devam etti: “Halkların eşitlik ve özgürlük taleplerinin, topla, tüfekle, silahla bastırılmaya çalışıldığı bu günlerde başta ABD olmak üzere tüm emperyalist devletler dünyayı kendi çıkarları uğruna yeniden biçimlendirmek için daha da pervasız hale geliyor. Ortadoğu halklarının özgürlük talepleri emperyalist talepleri istismar edilerek Suriye ve İran üzerinden yeni savaş politikaları hayata geçirilmeye çalışılıyor.”

Dünya çapında her geçen gün işçi sınıfının yaşamına, sendikal örgütlü mücadelesine yönelik artan saldırılara dikkat çeken Kaya, AKP’nin iktidara geldiği günden bu yana sendikalar ve başka Kürt halkı olmak üzere tüm muhalif kesimlere sistematik saldırılar düzenlediğinin altını çizerek KESK üyesi yaklaşık 40 sendikacının cezaevlerinde olduğunu belirtti.

Kaya, kadınları, gençleri, işçi ve emekçileri örgütlü mücadeleye çağırdı.

DİSK temsilcisi Kani Beko ise yaptığı konuşmada, 37 kişinin katledildiği 1977 Taksim 1 Mayıs’ını hatırlattı. “Sermaye düzenine, emperyalizme karşı sosyalizmi kurmak isteyenleri düşman gören, yok etmeye çalışan bu zihniyet dün de iktidardaydı, bugün de.Milyonların adalet istediği bir dönemi yaşıyoruz. Sendikal mücadelenin, örgütlenmenin engellendiği bir süreci yaşıyoruz” diyen Beko, yoksul halkın yaşam alanlarından sürüldüklerinin altını çizdi.

Eğitimdeki 4+4+4 sistemine de değinen Beko, bu sistem ile kız çocuklarının okumalarının engellenmek istendiğini ve çocuk işçiliğinin yaygınlaştırılmaya çalışıldığını ifade etti.

TTB adına kısa bir konuşma yapan Dr. Selçuk Atalay da, sağlıkta yaşanan şiddete dikkat çekerek, “Bugün anlıyoruz ki bu karanlığı yırtıyoruz yavaş yavaş. Bugün anlıyoruz ki, bu oyun bozulacak. Çünkü bu saçmalık sürmez. Bu oyunu biz bozacağız” dedi.

Bir hafta önce Antep’te bir hekimin hastası tarafından bıçaklanarak öldürüldüğünü hatırlatan Atalay, bu şiddetin AKP Hükümeti olduğuna işaret ederek şunları kaydetti: “Şiddetin sebebi, bu ülkede her türlü zulüm, yoksunluk ve yoksulluktur. Sadece sağlıkçılara değil, Türkiye’de herkese, kadınlara, çocuklara, emekçilere, iktidara karşı çıkan herkese tahammül edilemeyerek şiddet gösterildiğini biliyoruz. Şiddetin bu ülkede, adım adım nasıl beslendiğini, büyütüldüğünü biliyoruz. Ve bu şiddetin çevremize doğru yöneldiğini savaş çığlıkları attığını görüyoruz. Ama buna dur diyeceğiz. Biz şiddete de, savaşa da izin vermeyeceğiz.”

Son olarak tertip komitesi adına Alattin Aras, yaptığı Kürtçe açıklama ile tüm işçi ve emekçilerin 1 Mayıs’ını kutladı. Aras’ın sözlerinin ardından sahne alan Grup Kibele’nin ezgileri ile onbinler eşlik etti, halaylar çekildi.

İzmir

1 Mayıs İşçi Bayramı İzmir’de onbinlerce kişinin coşkulu katılımıyla kutlandı. AKP’ye tepkinin öne çıktığı kutlamalarda, “Gün gelecek devran dönecek AKP halka hesap verecek” sloganı hiç susmadı.
İzmir’de 1 Mayıs kutlamaları için sabahın erken saatlerinden itibaren KESK Konak, DİSK Basmane, Türk-İş ise Alsancak’ta toplandı. Siyasi partiler ve demokratik kitle örgütleri ise Basmane Meydanı Fuar kapısında bir araya geldi.

Oluşturulan renkli yürüyüş kortejleriyle önce Cumhuriyet Meydanı’na oradan da miting alanı olan Gündoğdu Meydanı’na ulaşan kitle, AKP hükümetine tepkisini sloganlarla haykırdı.

Miting ilk olarak devrim ve sosyalizm mücadelesinde yaşamını kaybedenlerin anısına yapılan 1 dakikalık saygı duruşuyla başladı.

Daha sonra söz alan DİSK Ege Bölge Temsilcisi Ali Çeltik tertip komitesi adına kitleyi selamlayarak, ortak metni okuması için 135 gündür direnişte olan Billur Tuz işçilerinden Mehtap Dikici’ye söz verdi.

Dikici, kitlenin 1 Mayıs’ını kutlayarak, AKP hükümetinin Türkiye’de yaşayan tüm kesimlere yönelik politikalarına tepki gösterdi.

İşçilerin taşeron sisteme mahkûm edildiğine dikkat çeken Dikici, buna direnen, sendikalı olmak isteyen işçilerin kapının önüne konulduğunu ifade etti.

Dikici’nin konuşması sık sık, “Gün gelecek, devran dönecek AKP halka hesap verecek” sloganıyla kesildi.

Her türlü güvenceden uzak şekilde çalışmaya mecbur bırakılan işçilerin iş cinayetlerine kurban verildiğine dikkat çeken Dikici, AKP hükümetinin ise bu duruma seyirci kaldığını söyledi.

Kamu emekçilerine yönelik saldırıları hatırlatan Dikici, her türlü direnmeye karşı AKP hükümetinin baskı kullandığını ifade etti.

Kürt halkının ‘meşru’ taleplerine karşı da aynı ‘saldırgan’ tutumu sergilediğini vurgulayan Dikici, “Kürt halkının demokratik haklı, talepleri tutuklamalarla bastırılıyor” dedi.

AKP’nin Suriye politikalarına ilişkin konuşan Dikici, hükümetin ‘savaş kışkırtıcı’ tutumuna tepki gösterdi.

Türkiye’de ‘açlık ve sefaletin’ her geçen gün arttığına vurgu yapan Dikici, tüm bunlara rağmen refahı yükseltmek yerine silahlanmaya ayrılan bütçe ile halkın her geçen gün yoksullaştığını belirtti.

Ortak metnin okunmasından sonra Grup Yeldeğirmenleri müzik dinletisi verdi. Miting halaylarla sona erdi.

Diyarbakır

1 Mayıs İşçi Bayramı İstasyon Meydanı’nda toplanan onbinlerce emekçi tarafından coşku ile kutlandı. Mitingde, askeri ve siyasi operasyonların durdurulması ve PKK lideri Abdullah Öcalan üzerindeki tecridin son bulması istendi. Mitingde konuşan DTK Eş Başkanı ve Diyarbakır Milletvekili Aysel Tuğluk, Kürt halkına inkarı ve asimilasyonu dayatan nedenlerin, işçi sınıfının sömürülmesini isteyen nedenlerle aynı olduğuna işaret ederek, yok sayılan tüm halkların mücadelesini birlikte yürütmesi gerektiğini kaydetti.

Türkiye’nin 110 noktasında olduğu gibi 1 Mayıs İşçi Bayramı Diyarbakır’da İstasyon Meydanı’nda toplanan onbinlerce emekçi tarafından da coşku ile kutlandı. Kutlamanın yapıldığı İstasyon Meydanı ve meydana çıkan yollarda yoğun önlem alan polis, alana bakan bir çok noktaya da kameraman yerleştirdi. KESK’liler tarafından taşınan ve KCK operasyonu kapsamında tutuklanan KESK’li kadınların resimlerinin üzerinde bulunduğu pankartın alana girmesine izin vermeyen polis ile sendikalılar arasında kısa süreli tartışma yaşandı. Polisin tartışma sırasında emekçilere yönelik tavırları dikkat çekerken, polisin elinden pankartı çeken KESK’li kadılar, pankartı yeniden açarak “Baskılar bizi yıldıramaz” sloganları eşliğinde alana giriş yaptı.

Alanı dolduran sendika, siyasi parti ve sivil toplum örgütlerinin taşıdığı bayrak, flama, döviz ve bayraklar alanı adeta renk cümbüşüne çevirdi. Alanı dolduran emekçiler uyarılara aldırış etmeden sık sık PKK Lideri Abdullah Öcalan ve PKK lehine slogan attı. Emek sömürüsüne vurgu yapılan döviz pankart ve flamalar altında çocukların simit, su ve kuruyemiş sattığı gözlenirken, çocukların da atılan sloganlara eşlik etmesi dikkat çekti. Etkinliğe kentte bulunan hemen hemen tüm sivil toplum örgütleri, sendikalar ve AKP dışındaki siyasi parti temsilcileri katılırken, anons edilenler arasında en dikkat çeken oluşum ise Devrimci İslami Gençlik ve Anti Kapitalist İslami Gençlik oldu.

OPERASYONLARA TEPKİ

Etkinliğin ilk konuşmasını yapan 1 Mayıs Tertip Komitesi Başkanı ve Türk-İş 7. Bölge Temsilcisi Bahri Zülküf Karakoç, devam eden askeri operasyonların durdurulması ve anti demokratik uygulamaların son bulması çağrısında bulundu. DİSK Genel-İş Örgütlenme Sekreteri Remsi Çalışkan ise, on yıllardan sonra Diyarbakır’ın 1 Mayıs’ı meydanlarda kutladığını bu zinciri kıranları selamladığını vurguladı. Çalışkan, yürütülen mücadelede toprağa düşenleri, Diyarbakır zindanında ölümüne teslim olmayan Mazlum Doğanları, Vedat Aydın, Musa Anter ve Mehmet Sincar gibi bir çok ismi selamladığını kaydetti.

‘İMRALI TECRİDİNE SON VERİN’

Türk-İş’e bağlı TES-İş 1 Nolu Şube Başkanı Ali Öncü ise ülkede devam eden emek sömürüsüne dikkat çekerek tazminatlarına el konulması halinde, “Diyarbakır’ı ve tüm Türkiye’yi başınıza yıkarız” uyarısında bulundu. Kürt sorununun çözümü için KCK adı altında gözaltına alınıp tutuklananların derhal şartsız serbest bırakılması ve devam eden askeri operasyonun durdurulması çağrısında da bulunan Öncü, “Siz terörist diyebilirsiniz ama 5 milyon insan benim siyasi önderimdir dediği İmralı’daki tecride son verilsin. Bugün İmralı’da sürdürülen tecrit çatışmanın en önemli nedenidir. Eğer hükümet samimi ise 280 gündür devam eden tecride son versin. Eğer barış istiyorsan Kandil’e gidin, Ankara’ya gidin görüşün” diye kaydetti.

LİCE’DE CANLI KALKAN EYLEMİNE KATILIM ÇAĞRISI

Öncü’nün ardından KESK Diyarbakır Şubeler Platformu Dönem Sözcüsü ve SES Diyarbakır Şube Başkanı Hülya Alökmen, HDK adına Osman Çiftçi ve BDP Diyarbakır İl Eşbaşkanı Zübeyde Zümrüt birer konuşma yaptı. Zümrüt konuşmasında halkı, Lice’de başlayan ve yoğun çatışmanın yaşandığı bilgisi verilen askeri operasyona karşı canlı kalkan olmaya çağırarak, operasyon bölgesine canlı kalkan yürüyüşü yapılacağını duyurdu.

TUĞLUK: 1 MAYISI NEWROZLAŞTIRMAK, NEWROZU 1 MAYISLAŞTIRMAK GEREKİR

Son olarak konuşan DTK Eş Başkanı ve Diyarbakır Milletvekili Aysel Tuğluk, ezilenler ile Kürt hareketi arasında daha çok dayanışmanın olması gerektiğini vurguladı. Kürt halkına inkarı ve asimilasyonu dayatan nedenlerin, işçi sınıfının sömürülmesini isteyen nedenlerle aynı olduğuna işaret eden Tuğluk, sermaye tekellerinin işçileri sömürdüğünü iktidar tekellerinin ise kendi çıkarları için Kürt halkını sömürdüğünü, baskı altına alıp, statüsüz bırakmak istediğini ifade etti. Kürt halkının kimliğinin inkar edildiğine vurgu yapan Tuğluk, “Tüm bunlar karşısında yapmamız gereken 1 Mayısı Newrozlaştırmak, Newrozu 1 Mayıslaştırmaktır. Başka yol, başka çare yoktur. İşçi sınıfının kurtuluşu ile Kürt halkının ezilen, yok sayılan tüm halkların mücadelesi artık birlikte yürümek durumundadır” dedi.

‘ROBOSKİ’DE KATLEDİLENLER KAPİTALİST BARBARLIĞIN SÖMÜRÜSÜ NEDENİYLE KAÇAĞA GİDENLERDİ’

Ülkenin emek, demokrasi ve özgürlük mücadelesinin en büyük trajedisinin Diyarbakır’da serhıldanlar olurken, Bursa’da, Kocaeli’de, Denizli’de işçi sınıfının beden gücünü kullanarak, dayanışma gücünü kullanmaması olduğuna işaret eden Tuğluk, Enes Ata’nın polis kurşunu ile Ceylan Önkol’un havan toplarıyla bedeni parçalanarak yaşamını yitirdiği vahşet karşısında bir grev dalgası ya da muhalefet gösterilmediğini dile getirdi. Yine Roboski’de 34 sivilin katledilmesini hatırlatan Tuğluk, “İşçi sınıfı buna karşı bir tepkisini grev dalgasıyla gösterememiştir. İstanbul, İzmir ve Ankara’da, metropollerde bu vahşete karşı hayatı durduramamış olmasıdır. Unutmayalım ki katliamlar, orada katledilenler de kapitalist barbarlığın sömürüsü nedeniyle kaçağa giden işçilerdir. Üreten biziz, yöneten biz olacağız diyorsak, işçi sınıfının talepleri sadece ekonomi, ücret pazarlığına sıkıştırmamalıyız” diye konuştu. Bir Mayıs’ın bayram değil, işçi sınıfının mücadele ve dayanışma günü olduğuna işaret eden Tuğluk, konuşmasını şu sözlerle kaydetti. “Biz 1 Mayıs bayramlaşmasına karşı, işçiler, köylüler, kamu emekçileri, kadınlar, gençler, işsizler olarak mücadeleyi daha da yükseltelim. Yaşasın işçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü. Yaşasın 1 Mayıs. Yaşasın emek mücadelesi. Yaşasın Kürt halkının onurlu direnişi. Yaşasın Kürt halkının onurlu isyanı. Bijî Yek Gulan” şeklinde konuştu.

Tuğluk’un konuşmasının ardından Dicle Fırat Kültür Merkezi’ne bağlı Koma Azad Müzik Grubu sahne aldı. Müzik dinletisinin ardından kitle dağılırken, Ofis Semti’ne giden yolların polis tarafından kapatılması kısa süreli gerginliğe neden oldu. Polis kitlenin Ofis Semti’ne girişine izin vermezken, etkinlik sona erdi.

Kaynaklar: sendika.org, ANF

Fethiye’de bir kadına toplu halde tecavüz eden sanıkların yargılandığı davada, karar çıktı. Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi, sanıkları beraat ettirdi.

Kadın örgütleri davayı izlemek üzere, İzmir, İstanbul ve Ankara’dan Fethiye’ye gitti. Adliye önünde buluşan kadınları, bir kadın ve bir erkek polis karanfillerle karşıladı. Kadınlar, “Adalet sağlanıncaya kadar bu çiçekleri kabul etmiyoruz” diyerek çiçekleri almadı.

Kadınlar duruşma boyunca adliye önünde beklerken, görülen davada sanıkların tamamı “delil yetersizliği” gerekçesiyle beraat ettirildi.

Kadınlar, kararı ellerindeki pet şişeleri adliye binasına atarak tepkiyle karşıladı.

Daha sonra otobüslere binen kadınlar, kent merkezinde eylem yapmak üzere yola çıktı. Polis, kadınların aracının önünü kesince, kadınlar oturma eylemine başladı.

Ne Olmuştu?

2007 yılında Fethiye’nin Gebeler kaplıcasında bir otelde resepsiyon görevlisi olan B.S, ikisi küçük yaşta olmak üzere V.K., A.N.O, V.K., M.K., S.K. ve G.K. tarafından tecavüze uğradı. Uzun süre dava açılmayan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne yapılan başvurunun ardından Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi’nde açılabildi.

Davada sanıkları Muğla Barosu Başkanı savundu. Sanıklar ve avukatları, tecavüz mağduru kadının sosyalist ve kadın örgütleriyle olan ilişkisini, “tecavüzün olamayacağı”na dair kanıt olarak gösterdi.

Kaynak: Etha

Komisyonda geçen konuşma şöyle:

- OYA ERONAT: Aziz Nesin kışkırtmasaydı, cahil kesimi hareke geçirmeseydi… Bazı insanlar için din hassas bir konudur. Kaşınması doğru mu? Aziz Nesin böyle yapmasaydı, babam ölmeseydi diye kafanızdan geçti mi?

- ZEYNEP ALTIOK: Aziz Nesin’e tahrik edici sorular gelmiştir. Nesin bunu söylemeseydi yaşanmaz mıydı? Belki evet ama bu ütopik bir görüş. Ben de bazen provoke oluyorum ama adam öldürmüyorum.

- OYA ERONAT: Herkes fikrini söylemeli ama her fikir söylenmeli mi? Kadına ne kadar çirkinsiniz denmez mesela… Kışkırtmak gerekir mi?

- ZEYNEP ALTIOK: Provokasyon deniliyor, tamam belki var ama hırsızın hiç mi suçu yok.

- OYA ERONAT: Güner Ümit Alevilerle ilgili bir laf etti infial oldu.

- ZEYNEP ALTIOK: Herkes tepki gösterdi ama bir saldırı olmadı. Kindarlık ekseninde değil hoşgörü ekseninde yetiştirelim çocukları…

İstanbul Şehir Tiyatroları’nda olan bitene şaşırmalı mıyız? Tiyatronun iktidara muhalefeti, iktidarların da tiyatroya düşmanlığı hep süregelmiştir.

Moliere öldüğünde (1673), başpiskopos kutsal kilise toprağı sayılan Paris kent mezarlığına gömülmesine izin vermemiş; yalvar yakar olan karısının araya soktuğu hatırlı dostlar sayesinde, cenaze alayı tertip edilmemesi koşuluyla defin işlemleri yapılabilmişti.

“Moliere’in günahı” neydi? Tartuffe adlı oyununda, sürekli dinden, imandan, ahlaktan bahseden bir muhafazakârın ikiyüzlülüğünü sergilemek.. Tabii kilise küplere binmiş, Moliere’i “halkın manevi değerlerine saygısızlık”la suçlamıştı. Gerçi halkın buna asla kulak asmadığı, akın akın tiyatroya koşarak oyunu izlediği; “ele verir talkını kendi yutar salkımı” sahnelerine kasıklarını tuta tuta güldüğü de biliniyor.

Netice: Moliere’in bütün mektupları, orijinal el yazmaları ve kemikleri yok edildi ama oyunları yaklaşık 350 yıldır dünyanın her köşesinde halkları güldürmeye, düşündürmeye devam ediyor. Söylemeye gerek var mı? Sahne ve diller değişse de, her halk aslında kendi Tartuffe’üne gülüyor; kime diş biliyorsa sahnede onun maskesinin düştüğünü, zor durumda kaldığını varsayarak alkışlıyor oyunu.

Bugüne dek hiçbir iktidar sanatı gömecek büyüklükte bir çukur kazmayı başaramadı. Ne var ki sanatı, piyasa ile kanunların kıskacına alarak değersizleştirme, etkisizleştirme, toplumla mesafelendirme çabaları sürüyor. Şimdi de Türkiye’de “muhafazakâr sanat” adı verilen bir taklidi aslının yerine geçirmeye çalışacaklar. Nasıl ki “demokrasi” adı altında, tek-sesli, kendi yalanını “hakikat” diye dayatan otoriter bir yeni rejimin inşası sürüyor.

Çarşambanın gelişi

Birikim’in Nisan sayısında Fethi Açıkel, bir “yukarıdan muhafazakârlaştırma” operasyonu ile karşı karşıya olduğumuzu yazmış -önemli bir kısmı Foucault’dan alınma kavramlarla:

“Bu yeni eğilimin en önemli karakteristiklerinden biri, klasik ‘maneviyat ve mukaddesat’ anlayışını yeni ‘talim ve terbiye teknolojileri’ yardımıyla tüm yaşam alanlarına yerleştirmeyi arzulaması, bunun için yeni muhafazakâr dönemin ruhuna uygun ‘gözetme, disiplin ve kapatma mekanizmalarını’ kullanabilmesidir.”

Açıkel’e göre, AKP iktidarı, muhafazakâr bilinçdışında II. Mahmut’tan bu yana devam eden neredeyse iki yüz yıllık kâbusu sona erdirme; devletinden sürgün edildiğini düşünen bir toplumu, tekrar devletine bahşetme misyonunu üstlenmektedir.

Böyle bakıldığında Şehir Tiyatrolarında yapılan yönetmelik değişikliğiyle sanatçıların karar mekanizmalarından dışlanmasında tesadüfi ya da şaşırtıcı olan bir şey yok. Kuşkunuz olmasın, sıra Devlet Tiyatroları’na; opera ve baleye de gelecektir. Bu bakımdan “hatt-ı müdafaa” anlayışındaki sanatçı protestolarının hem kapsam hem de söylem olarak gecikmeden genişletilmesi gerekiyor.

Devlet Tiyatroları da dahil olmak üzere, bütün ödenekli tiyatrolarda merkeziyetçi yapılar terk edilmeli; sahneler özerkleştirilmeli ve repertuvar sanatçılar tarafından belirlenmelidir. “Parayı veriyorsam düdüğü de çalarım” zihniyeti haksızdır, dahası gülünçtür.

Eleştirmenlerin eleştirilerini yazma özgürlüğü vardır; tıpkı seyircinin de beğenmediği oyunlara gitmeme, gittiğinde alkışlamama özgürlüğünün olduğu gibi. Beğenilmeyen oyun gösterimden kalkar. Bunun için göze alınacak ödenek israfı, Diyanet ve Savunma bütçeleriyle karşılaştırıldığında devenin kulağını geçmez.

Sermaye kesiminin bir süredir sabırsızlıkla beklediği yeni teşvik yasası 5 Nisan’da bizzat başbakan tarafından açıklandı. Yasa sermaye çevrelerinde ve onların yayın organlarında sevinçle karşılandı. Yasanın ayrıntıları ortaya çıkınca görüldü ki, bu kadar sevinmekte çok haklılar. Kamunun olanaklarının sermaye sahiplerine peşkeş çekmenin yeni bir halkası olmanın yanında bugüne kadar görülen en kapsamlı teşvikleri içerdiği de bir gerçek.

Aslında kapitalistlerin böyle devlet eliyle beslenmesi Türkiye’de yeni bir şey değil. İttihatçıların çıkardığı 1913 tarihli “Teşvik-i Sanayi Kanunu Muvakkatı” araya savaş girmesi nedeniyle uygulanamamıştı. Cumhuriyet’in kurulmasından önce toplanan İzmir İktisat Kongresi’nde özel sektörün devlet eliyle güçlendirilmesi benimsenmişti. İşte bu karar uyarınca 1913 tarihli yasayı da aşan 15 Haziran 1927 tarihli 1055 sayılı “Teşvik-i Sanayi Kanunu” yürürlüğe girdi. Kanunun amacı, yurtiçindeki işletmeleri korumak ve işletmelerin
gereksinmelerini daha pahalı da olsa yurtiçinden sağlamaya çalışmaktı. Yasada yatırımların maliyeti bakımından parasız arazi temini, hammadde, makine ve teçhizata gümrük muafiyeti, çeşitli belediye vergi ve borçlarından muaflıklar öngörülmekteydi. 15 yıl yürürlükte kalan bu yasaya göre işletmeler bazı koşullarla kazanç vergisinden muaf olabileceklerdi.

Görüş böyle olsa da bu yasa uygulamada, savaştan çıkmış, fakir ve perişan bir ülkenin ne kadarsa o kadar var olan kaynaklarını birkaç özel girişimciye aktarmanın ötesine geçmedi. Teşvik alanlar uzun vadede kar getirdiği için ağır sanayi ara malı üretimine değil, kısa vadede kar getiren tüketim malları üretimine yöneldiler. Devlet işçilerin sendikalaşmasını yasaklayıp, çok düşük ücretlerle çalışmasına göz yumarak sermaye sınıfı için dikensiz bir gül bahçesi
yarattı. Nerdeyse hiç vergi vermeyen ve işçilerin muhalefetiyle uğraşmayan burjuvazi, zenginliğine zenginlik kattı.

Ancak bu arada yaşamak için devlete bağımlı, yabancı sermayenin taşeronu bir burjuva sınıfı şekillenmeye başladı. Bunun bir sonucu Türk burjuvazisinin hiçbir zaman “milli” olmamasıdır. Bir diğer sonucu da asker-sivil bürokrasinin vesayetinden bir türlü kurtulamamasıdır.

Son teşvik yasasının bir sonucu da AKP’nin sermaye sınıfının en öz partisi olduğu gerçeğinin tescillenmesidir. Sanıyorum artık AKP’ye karşı sermaye çevrelerinden ara sıra gelen karşı çıkışlar da son bulacaktır. Öyle ya artık eğitime, yük ve yolcu taşımacılığına, madenciliğe ve bazı turizm bölgelerine yapılan yatırımlar nerede olursa olsun 5″inci bölge desteklerinden yararlanabilecek. Yeni sistemle, yatırım yapacak olanlara, Katma Değer Vergisi (KDV) İstisnası, Gümrük Vergisi Muafiyeti, Vergi İndirimi, Sigorta Primi İşveren Hissesi Desteği (asgari ücret üzerinden), Faiz Desteği, Yatırım Yeri Tahsisi, Gelir Vergisi Stopajı Desteği ve KDV İadesi Desteği sağlanacak. Asgari ücretlinin maliyeti 600 dolardan 350 dolara düşecek.

Bu arada yeni çıkarılan 4+4+4 Eğitim yasasıyla sermayenin ihtiyaç duyduğu alanlara yönlendirme yapılacak ve piyasaya işgücü arzı daha erkene çekilecek. On ve daha fazla işçi çalıştıranlar sınırsız sayıda meslek lisesi öğrencisini stajyer olarak istihdam edebilecek. Böylece yetişkin bir işçinin üçte bir ücretine genç işçileri çalıştıracak.

Bütün bunlardan beklenen ne diye sorarsanız; 85 yıldır değişmeyen aynı terane ile karşılaşırsınız. “Cari açığın azaltılması amacıyla ithalat bağımlılığı yüksek olan ara malların üretiminin artırılması ve istihdamı artırarak işsizliğin azaltılması”. Peki, kaynak nereden gelecek? Elbette dolaylı vergiler yükseltilecek, Kamu çalışanlarına ve emeklilere sıfıra yakın ücret artışı yapılacak. Sınıf hareketinin ve toplumsal muhalefetin bu kadar dağınık olduğu ve etkisizleştiği koşullarda bu politikayı hayata geçirmek hiç zor olamasa gerek.

Bu yönelimi durdurmak için Halkların Demokratik Kongresi çatısı altında birlikte mücadele etmekten başka bir şansımız yoktur. Bunun dışında söylenen her şey boş laftan ibaret kalacaktır.

Gerçekleşen işçi ölümleri sektörlere göre şöyle: 11 maden, 7 tekstil, 1 ağaç, 1 çimento/cam, 3 metal, 2 gemi/tersane, 18 inşaat/yol, 9 enerji, 2 büro/eğitim/sinema, 1 denizyolu, 1 haberleşme, 2 sağlık, 1 belediye, 5 çalıştığı sektörü belirleyemediğimiz işçi olmak üzere…

Bakanlar Bak’ıyor!

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik ile Erzurum’da 5 Tedaş işçisinin öldüğü olayın ardından bölgeye giden ve bir vatandaşa “Hadi takla at, oyna” diyerek alay eden İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin ise işçi ölümleri karşısında sus pus…

Sendikal Güç Birliği Platformu Açıklaması:

Sendikal güç birliğini oluşturan sendikalar olarak, 1 Mayıs’ta TAKSİM’deyiz. Uluslararası işçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü BİR MAYIS  ile bütünleşmiş olan TAKSİM Meydanı’na sahip çıkmak için; ülkemizde yaşanan bunca soruna rağmen, hiçbir şey yokmuşçasına her şeyi toz pembe gösteren AKP’nin yalanlarını deşifre etmek için TAKSİM’deyiz.

Ulusal İstihdam Strateji Planı içerisinde yer alan  esnekleştirilmiş yeni çalışma biçimleri ile yarınlar güvencesiz hale dönüştürülürken, 4857 sayılı yasada yapılmak istenen değişiklik ile asıl işlerde de taşeron uygulamasının önü açılmaktadır. Yani her gün yaşanan iş cinayetleriyle meydana gelen ölümler yetmezmiş gibi, yeni ölümlere davetiye çıkarılmak istenmektedir.

Bölgesel Asgari Ücret, İşçi İstihdam (kölelik) Büroları ve esnekleştirilmiş yeni çalışma biçimleriyle, iş yaşamı patronlar için dikensiz gül bahçesine dönüştürülmek istenmektedir. 2821  ve 2822 sayılı Yasalarda yapılan düzenlemeler, sendikal örgütlenmenin önündeki engelleri kaldırmadığı gibi, hükümetlerin sendikalar üzerindeki tahakkümünü daha da artırır bir içerik taşımaktadır.

İşkolu ve işyeri barajları korunurken, toplu sözleşme prosedürü süreç olarak mevcut durumunu sürdürmektedir. Grev yasakları devam ederken, grev yasağı kapsamında bulunan işkolları sayısında hiçbir azalmaya gidilmemiştir. Grev ertelemeleri, erteleme olmaktan çıkmış, grevler bir daha yapılamaz duruma getirilmiştir.

Kıdem tazminatına yönelik yapılmak istenen değişiklikler, patronları rahatlatırken, işten atılmaları kolaylaştırırken, işçiler için bir güvence olma özelliğini yitirmiştir. Gün sayısında yapılmak istenen düzenleme ile kazanılmış hak ortadan kaldırılmaya çalışılmaktadır.

İleri demokrasi söylemleriyle ülkemiz, cezaevlerinde en çok siyasi tutuklu ve hükümlü bulunan ülkeler sıralamasında dünyada birinci sıraya oturmuş, halk adına hizmet üretmesi gereken kamu kurum ve kuruluşları, özelleştirme adı altında kapitalist güçlere peş keş çekilerek, on binlerce işçi işinden olmuştur.

Vesayet sistemine karşı çıkıyoruz denilerek, yeni vesayet güçleri oluşturularak, hak arama ve adalet söylemleri suç sayılır olmuştur.

Yıllardır süregelen Kürt sorunu çözümsüzlüğe sürüklenerek, ülkemizin geleceği riske atılmıştır.  Halkların barış ve birlikte yaşama talepleri gündemden çıkarılmak istenmiştir.

Halkımız oluşturulmak istenen korku imparatorluğunun tutsağı haline getirilmek istenmektedir. Kadın cinayetleri artmış ve meslek sahiplerinin mesleklerini icra ederken saldırıya maruz kalarak hayatlarını kaybetmeleri sıradan olaylara dönüşmüş, toplum bunları kanıksamaya başlamıştır.

4 4 4 eğitim modeli ile özgür birey anlayışı terk edilerek, biat kültürü hakim kılınmaya çalışılmak istenmektedir. Ortadoğu’da ve  son olarak Suriye ile savaşın eşiğine getirilen ülkemiz ağır bedeller ödeme riski ile yüz yüzedir.
Bizler onaylamadığımız bu politikalara karşı çıkıyor ve işçi sınıfının ortak sesiyle TAKSİM 1 Mayıs Alanı’nda bunu haykırmak istiyoruz. Sınıf dostları ve sınıf bileşenlerimizle.

YAŞASIN 1 MAYIS! YAŞASIN İŞÇİLERİN ÖRGÜTLÜ MÜCADELESİ!

Belediye-İş
Basın-İş
Deri-İş
Hava-İş
Kristal-İş
Petrol-İş
Tekgıda-İş
Tezkoop-İş
Tümtis
TGS

YKM önünde toplanan öğrenciler “Terörler Mücadele Yasası Çöpe; Öğrenciler Kampüse” yazılı bir pankart taşıyarak Konak Meydanı’nda bir basın açıklaması yaptılar. Basın metnini okuyan Alper Kaba;

“Son süreçte yapılan gözaltı ve tutuklamalar, AKP hükumetinin kendisi dışında kalan tüm muhalif kesimleri sindirmeye ve baskı altına alma politikasındaki ısrarını göstermektedir. Yüzlerce aydını, gazeteciyi, avukatı, öğrenciyi, sendikacıyı hedef alan bu politika, Türkiye’yi bir kapalı cezaevine çevirmiştir” dedi.

Ardından basın metninde “Tutuklu gazeteciler, aydınlar, siyasi parti temsilcileri, sendika temsilcileri ve arkadaşlarımız derhal serbest bırakılmalıdır. Gözaltılar, tutuklamalar ve baskılar bizi yıldıramaz. 600 öğrenci başta olmak üzere tutuklanan tüm siyasi tutsaklar derhal serbest bırakılsın” denildi.

DİSK, KESK, TMMOB, TTB ile birlikte 61 kurum 19 Nisan günü 1 Mayıs’ta başta Taksim olmak üzere her yerde alanlara çıkacaklarını açıkladı. Yapılan açıklamada 1 Mayıs’ta “kıdem tazminatının kaldırılması, Özel İstihdam Büroları’nın kölelik bürolarına dönüştürülmesi, bölgesel asgari ücret uygulaması, taşeronluk, güvencesizlik, esneklik ve kuralsızlığın yaygınlaştırılması, grev yasakları, yasakçı sendikalar yasası, 4688 sayılı kanun, dayatmacı, baskıcı ve gerici 4+4+4 eğitim sistemi ve siyasal iktidarın baskıcı politikaları, Kürt Halkının demokratik taleplerine yönelik baskı ve tutuklamalar, Suriye’ye emperyalist müdahale” temalarıyla alanlara çıkılacağı belirtildi.

Türk-İş, Kamu-Sen, Birleşik Kamu-İş İzmir’de, Hak-İş ve Memur-Sen Ankara’da

61 örgütün yaptığı çağrının hemen ardından Türk-İş, Hak-İş, Kamu-Sen, Memur-Sen ve Birleşik Kamu-İş de 1 Mayıs’ta ortak kutlama kararı aldıklarını açıkladı. Türk-İş, Kamu-Sen ve Birleşik Kamu-İş merkezi olarak İzmir Bornova Meydanı’nda, Hak-İş ve Memur-Sen de merkezi olarak Ankara Tandoğan Meydanı’nda olacaklarını belirtti. 5 örgüt, Ankara ve İzmir dışında ise diğer emek ve meslek örgütleriyle birlikte olunabileceğini söyledi.

12 Haziran 2011 Genel Seçimler kampanyasından, Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloğu çalışmalarına katılan ve 6 aydan bir yıla kadar hapis cezası istemiyle yargılanan Ahmet Cavit Uğur ile Ulaş Varol’un davası ertelendi.

Seçim Kurulu’nun belirlediği yerler dışında (Diğer partilere yasak olmayan) bir yere Mehmet Tanhan ile Erdal Avcı’nın pankartını astıkları için 6 aydan bir yılla kadar hapis cezası istemiyle yargılanıyorlar.

Protestonun ardından platform adına basın metnini Aycan Tekin okudu:

“2007 yılında gerçekleşen toplu tecavüz duruşmasında tecavüzcülerin avukatlığını yapan Muğla Baro Başkanı Mustafa İlker Gürkan 68′liler Vakfının düzenlediği bir etkinlikte konuşmacı olarak bulunmaktadır. Bizler bu davanın tanıkları olarak kendisini yukarıda protesto ettik. Bu protestomuzun amacı, tecavüzcülerin avukatlığını yapan bir adamın böylesi bir panelde konuşma yapamayacak olmasıdır. Denizlerin, Mahirlerin, Hüseyinlerin yaşam haklarının elinden alınmasıyla bu insanların yan yana gelmesi bizce olanaksızdır. Kaldı ki tecavüzcülerin avukatlığını yapmış olması da bu panelde yer alamayacağının da bir göstergesidir. Kendisini salonun dışına çıkmaya davet ettik ama bize hakaretlerde ve yalanlamalarda bulundu. Kendisi tecavüzcülerin avukatlığını yapmadığını dahi iddia etti. Ama biz biliyoruz ki 2007′den bu yana süregelen bu tecavüz duruşmasında tecavüzcülerin yapan şahıs Muğla baro başkanı Mustafa İlker Gürkan’dır. 27 Nisan’da görülecek olan yine toplu tecavüz duruşmasının mahkemesinde tecavüzcülerin avukatlığını yapacaktır.”

“Biz değerlerimizin bu insanlar tarafından çiğnenmesini istemiyoruz. Bizler ne tecavüzcülerin yanındayız, ne de tecavüzcülerin Mahir’den Deniz’den bahsetmelerinin yanındayız. Bu insanları her an her yerde protesto etmeye ve teşhir etmeye devam edeceğiz.”